ประเทศไทยให้สัตยาบันอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยสิทธิของคนพิการเมื่อ 17 ปีที่แล้ว แต่ทุกวันนี้ คนพิการยังคงเผชิญกับลิฟต์เสียที่สถานี BTS อาคารราชการที่เข้าไม่ถึง และทางลาดที่พังทลายไม่ไปไหน
กฎหมายมีอยู่ แต่เจตนารมณ์ไม่มี
คณะกรรมการสหประชาชาติได้ตำหนิไทยที่ไม่ปฏิบัติตามโควต้าการจ้างงานและมาตรฐานการเข้าถึง แรงกดดันระหว่างประเทศกำลังเพิ่มขึ้น แต่คนพิการไม่ควรต้องการการตรวจสอบจากทั่วโลกเพื่อเข้าถึงสิทธิขั้นพื้นฐาน
การให้สัตยาบันไม่มีความหมายหากไม่มีการปฏิบัติ อาคารที่เข้าไม่ถึงทุกหลังคือข้อความที่บอกว่าพลเมืองบางกลุ่มไม่มีค่าและพลเมืองบางกลุ่มไม่ยอมทำตามและอีกบางกลุ่มไม่บังคับใช้กฏหมาย
ถึงเวลาแล้วที่จะเปลี่ยนคำสัญญาบนกระดาษให้เป็นความเปลี่ยนแปลงจริง คนพิการสมควรได้รับมากกว่าลายเซ็น—พวกเขาสมควรได้รับอิสรภาพ