มีตัวเลขนึงที่ผมอยากให้ทุกคนอ่านแล้วหยุดคิด — 55%
งานวิจัยจากคณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ใช้ข้อมูลการสำรวจภาวะเศรษฐกิจและสังคมของครัวเรือน ปี 2564 จากสำนักงานสถิติแห่งชาติ สำรวจ 46,775 ครัวเรือนทั่วประเทศ พบว่า 9.1% หรือ 4,255 ครัวเรือน มีสมาชิกอย่างน้อยหนึ่งคนเป็นผู้พิการ
และครัวเรือนเหล่านี้มีรายได้ต่ำกว่า — ช่องว่างค่าจ้างระหว่างผู้พิการกับผู้ไม่พิการอยู่ที่ 22%
แต่ตัวเลขที่ผมอยากให้ทุกคนจำไว้คือ 55%
55% ของช่องว่าง 22% นั้น ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยการศึกษา ประสบการณ์ทำงาน หรือประเภทอาชีพ
นักวิจัยใช้สามวิธีทางเศรษฐมิติ — OLS regression, propensity score matching, และ quantile regression — ทั้งสามวิธียืนยันตรงกันว่า 55% ของช่องว่างค่าจ้างมาจาก “การเลือกปฏิบัติ” ล้วนๆ
แปลว่าอะไร? แปลว่า ผู้พิการในประเทศไทยไม่ได้จนเพราะ “ความสามารถน้อยกว่า” แต่จนเพราะระบบที่ออกแบบมาให้เข้าไม่ถึงโอกาส
นี่ไม่ใช่เรื่องของใครคนใดคนหนึ่ง นี่คือโครงสร้าง
เรามีข้อมูลที่พิสูจน์แล้วว่า การเลือกปฏิบัติมีอยู่จริง วัดได้จริง และกำลังทำให้หลายครอบครัวสูญเสียรายได้ที่ควรได้รับ
คำถามไม่ใช่ “มีการเลือกปฏิบัติหรือไม่” — เราพิสูจน์แล้วว่ามี
คำถามที่ผมอยากชวนคิด คือ พวกเราคิดเห็นอย่างไร และจะช่วยกันทำให้มันดีขึ้นอย่างไรกับข้อมูลนี้?
ที่มา: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย + การสำรวจภาวะเศรษฐกิจและสังคมของครัวเรือน 2564 (สสช.)